07 Aug

บันทึกของตากล้อง ตอนที่2 – กอลั่มวุ่นวายกับนายตากล้อง

cover7

 

ตลอดระยะเวลาของการเดินทางขากลับบนรถตู้โดยสาร
ผมต้องคอยประคับประคองกล่องกระดาษเจาะรูใบเล็กๆ
ที่ถูกวางไว้บนตัก ฝากล่องถูกเปิดอยู่
ผมก้มลงไปมองเห็นกอลั่มกำลังหลับสบายเชียว
ก็รู้สึกดีใจที่กอลั่มไม่งอแง จึงปิดฝากล่องลง…

 
พอปิดปุ๊ป ก็มีเสียงตะกุยตะกาย ดังขึ้นมาทันที แคว๊กๆๆๆ
ผมตกใจเปิดฝากล่องขึ้นดู เห็นกอลั่มนอนจ้องตาผมแป๋วแว๋ว
แล้วก็ค่อยๆหรี่ตา หรี่ตา หรี่ หรี่…แล้วก็หลับ
ผมจึงค่อยๆปิดฝากล่องลงอีกครั้ง….แคว๊กๆๆๆๆ
เสียงตะกุยดังขึ้นมาอีกครั้งคราวนี้ ผมรีบเปิดฝากล่อง
เหมือนเดิมทุกอย่าง กอลั่มทำตาแป๋วแว๋ว จ้องมาที่ผม
แล้วก็หรี่ตา หรี่ตา หรี่ แล้วก็หลับ…(อ่าว? กวนตรีนนี้หว่า)
ตอนนั้นผมก็เลยต้องเปิดฝากล่องก้มหน้าดูกอลั่มหลับไปตลอดทาง

 

สิ่งหนึ่งที่ผมกังวลใจอีกเรื่องเมื่อกลับมาถึงอพาร์ทเม้นท์
คือการใช้ชีวิตของผมหลังจากนี้ มันจะไม่เป็นปกติอีกต่อไป
ผมกลัวกอลั่ม จะอึจะฉี่เรี่ยราด นอนไม่เป็นเวลา
ผลัดตกระเบียง สารพันปัญหาแล้วที่สำคัญ อีกเรื่องนึง
ตกกลางคืนเวลาผมหลับ ถ้าเกิดกอลั่มกระโดดขึ้นมาบนเตียง
แล้วผมเผลอไปกลิ้งทับขี้แตกนี้จะทำไงดีล่ะเนี่ย
ตัวก็เล็กกระจิดริด โถวว กอลั่มไม่น่าเลย T T…

 

แต่ถึงกระนั้นผมจึงเกิดไอเดียสร้างสรรค์ตามแบบฉบับภูมิปัญญาชาวบ้าน
อยากให้ผู้อ่านทุกท่านนึกภาพตามไปพร้อมๆกัน
ผมออกไปซื้อแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดมาสิบแผ่น
มาถึงผมก็จับเรียงใส่ขอบเตียงทีล่ะอัน ทีล่ะอัน จนครบรอบที่นอน
นี้นะ ถ้าใครมาเห็นสภาพการเป็นอยู่ของผมในตอนนั้น
ก็ต้องคิดว่าผมกำลังซ้อมรับมือน้ำท่วมอยู่แน่นอน
แถมสีสันฟิวเจอร์บอร์ดแต่ล่ะอันนี้ อื้อหือ คัลเลอร์ฟูลสุดๆ
แต่เพื่อปกป้องกอลั่มไม่ให้โดนผมกลิ้งทับขี้แตก
ผมก็คงต้องสร้างบังเกอร์ส่วนตัวไว้ป้องกันแบบนี้แหละ

 
p4

 
สองวันแรกทุกอย่างราบรื่น กอลั่มเลี้ยงง่ายกว่าที่คิด
ปกติแล้วเท่าที่ผมเคยเห็นลูกแมวมา
เค้ามักจะร้องโวยวายเมื่อตอนได้ไปอยู่ในที่ไม่คุ้นเคย
แต่แปลกมาก กอลั่มไม่ร้องโวยวายให้เห็นแต่อย่างใด
นอกจากจะเป็นแมวผอมกะหร่องที่ขาดสารอาหารแล้ว
กอลั่มยังพิการ เป็นแมวใบ้อีกรึนี้? โถววว กอลั่มมมม

 

เช้าวันที่สามผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น
ผมถอดบังเกอร์ออกชิ้นนึง เพื่อลุกไปเข้าห้องน้ำ
ระหว่างนั้นสายตาก็สอดส่องหา กอลั่มไปด้วย
ไม่เห็น … ผมทำธุระเสร็จกลับเข้ามาอีกรอบ
ทีนี้เริ่มก้มดู ตามซอกตามหลืบในที่ต่างๆก็ ไม่เจอแต่อย่างใด…

 
กอลั่มหาย!!!!?

 

เป็นไปได้อย่างไรประตูหน้าต่างก็ปิดมิดชิด
ระหว่างนั้นหางตาผมเหมือนเห็นอะไรดุ๊กดิ๊กๆอยู่ใต้ผ้าห่ม
ผมรีบเปิดออกดู เห็นกอลั่มกำลังกัดแทะเล่นเชือกหมอนข้างอย่างสนุกสนาน

 
ใช่แล้ว บังเกอร์แผ่นฟิวเจอร์บอร์ดของผม ไม่สามารถต้านทานกอลั่มได้…

 
นี้มันสูงเกือบตั้ง1เมตร กอลั่มมันกระโดดขึ้นมาได้อย่างไรห๊ะะะะะะะ!!!???
ผมยืนงุนงง คิดวิเคราะห์ ความสามรถพิเศษของกอลั่มอยู่เป็นเวลานานพอสมควร
รั้วรอดขอบชิดขนาดนี้ ก็ไม่น่าจะมุดเข้ามาได้
รึจะเป็นตอนที่เราไปเข้าห้องน้ำเมื่อตะกี้?

 
ไม่น่าจะใช่เราก็เปิดแล้วก็เอามาปิดไว้เหมือนเดิมนิหว่า
หรือว่ากอลั่มมันจะฝึกวิทยายุทธวิชาตัวเบา มาจากวัดเส้าหลิน?
กระโดดลอยตัวข้ามแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดความสูงเกือบ1เมตร
ตีลังกาซัมเมอร์ซอลต์ จำนวนแปดตลบ ไปสู่ที่นอนเบื้องบนอย่างสวยงาม
แล้วก็กัดแทะเชือกหมอนข้างอย่างเมามันส์ ดั่งภาพที่เห็นอยู่ในตอนนี้

 
….ต้องใช่แน่ๆ …

 
งั้นไม่เรียกกอลั่มแระ

 
เรียกว่า”เส้าหลิน”ล่ะกันเนาะ
 


 
-ให้ป๋มขึ้นไปนอนด้วยเถอะะะะะะ

p5

 
-ผมไม่โดนทับหรอก สัญญาเด๋วผมหลบเอา

p6

 
-งั้นนอนที่เดิมก็ด้ายยยย

p7

 

Reading test the topics were about why people come to study in australia’ and censorship.